เป็นเวลาเย็นที่ดวงอาทิตย์กำลังโพล้เพล้ ผมนึกคิดถึงใครสักคน ใครสักคนที่จากผมไป
...........................................
ที่ริมระเบียง.. ผมนั่งทอดขา เหม่อลอยออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าสุดสายตาไปบรรจบที่ตรงไหน
ในตอนแรกผมกะว่าจะมองไปที่ก้อนเมฆ หากแต่ท้องฟ้ายามนั้นปลอดโปร่งเป็นสีทอง
ใจผมเหม่อลอยไปเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้ว่ามันจะลอยไปถึงไหนกัน
ลมเย็นพัดเป็นระยะๆลอยมากระทบที่ใบหน้าผม ใบหน้าที่ดูคล้ายจะเศร้าหมอง
ผมเริ่มคิดถึงสมัยเรียน คำว่าสถาปัตยกรรมศาสตร์ไม่เคยเลือนหายไปจากใจผมเลย
ในช่วงชีวิตของคนเราย่อมมีอดีต อดีตที่สอนเรามากมายและให้เก็บจดจำ
และในอดีตก็ย่อมมีเรื่องราวที่ทั้งดีและไม่ดีแต่สำหรับผม ผมเลือกที่จะจดจำช่วงเวลาดีๆ
เคยมีคนกล่าวไว้ว่าชีวิตก็เหมือนกับช็อคโกแล็ตที่มีหลากหลายสีและหลากหลายรสชาติ
ผมว่ามันจริงแท้ที่เดียว ผมเริ่มนึกถึงสมัยตอนเรียนขึ้นมาทันที
ไม่นานนักดวงอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้า จากสีทองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ
พลันนาทีนั้นใจผมเริ่มรู้สึกถึงคำว่าโดดเดี่ยว เหงา เศร้า
อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆพร้อมกับแสงระยิบระยับบนท้องฟ้าที่มาพร้อมๆกัน
...........................................
ผมลุกจากที่นั่งริมระเบียง พร้อมกับสลัดสิ่งที่คิดทิ้งไป
แล้วหันหลังเดินเข้าห้องพร้อมกับคำที่ว่า ช่างมันเถอะก็เขาไม่รักเรานี่หว่า

ในยามที่ผืนน้ำกระทบกับท้องฟ้าสีทอง
ก้อนหินก้อนนึงกระทบกับผิวน้ำ เป็นระยะๆ
กระโดดไปข้างหน้าราวกับว่ามันมีขา
หิ่งห้อยนับหมื่นตัวบินมาเกาะที่ต้นโกงกาง
ในระยะแรก หิ่งห้อยแต่ละตัวดูเหมือนจะกระพริบแสงต่างกัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป หิ่งห้อยแต่ละตัวเริ่มกระพริบแสงเป็นจังหวะที่พร้อมเพรียงกันมากขึ้น
จนในที่สุดหิ่งห้อยทั้งฝูงก็กระพริบแสงพร้อมกันทุกตัว
ราวกับแสงไฟที่เปิดและปิดดั่งเช่นไฟต้นคริสต์มาส
หากจะขาดก็แต่เพียงคนร้องเพลงประสานเสียง
ตามปกติเวลาเห็นหิ่งห้อยนั่นคือ สัญญาณบอกการมาเยือนของหน้าร้อน
เวลาที่ดีที่สุดในการดูหิ่งห้อยคือ ยามโพล้เพล้หลังพระอาทิตย์ตกเล็กน้อย
และถ้าเป็นคืนข้างแรม แสงหิ่งห้อยจะสุกใสที่สุด
หัวใจของคนเราคงจะเหมือนกับหิ่งห้อย ที่ต่างก็เต้นเป็นจังหวะ
และบางจังหวะก็เต้นเร็ว บางจังหวะก็เต้นช้า
แต่สำหรับผมตอนนี้หัวใจของผมกำลังเต้นเร็ว โดยที่ผมไม่รู้ว่า
หัวใจของใครอีกคนกำลังเต้นไปพร้อมๆกับผมรึป่าว